Twee meisjes die in het programma van rehabilitatie zaten

Een tijd geleden hebben we eens geschreven over Patricia (13 jaar), het meisje met de heup-luxatie waar we geen geld voor hadden, omdat het Lilianefonds moet bezuinigen. We kregen van een privéfonds in Nederland geld voor deze operatie en er werd een begin gemaakt met onderzoeken in Lima. Het bleek zelfs gecompliceerder dan we dachten. Ze zou na de heupoperatie ook nog een ruggewervel-operatie moeten ondergaan. We hebben veel overleg gezocht met de grootouders, door wie ze wordt opgevoed. In eerste instantie wilden ze wel meewerken, maar toen bleek dat de (groot)moeder 3 maanden in Lima voor Patricia zou moeten zorgen, terwijl die een gipscorset zou krijgen na de operatie, kwamen er allerlei bezwaren. De oma/moeder zou niet tegen het klimaat in Lima kunnen, zij kon niet tegen de drukte daar, ze voelde zich niet bekwaam om voor Patricia te zorgen, enz., enz. Dit alles terwijl de operatie en dokterskosten grotendeels betaald zouden worden. De prognose voor Patricia is niet positief. Als er niet operatief wordt ingegrepen, zal zij hoe langer hoe krommer groeien, niet meer kunnen lopen en problemen krijgen met longen en hart. Ondanks dat deze prognose aan de (groot)ouders is verteld en we zelfs sociale pressie via de communiteit hebben proberen uit te oefenen, heeft de familie nu afgehaakt. Ze zijn niet bereikbaar en mijden nog elk contact.

Gelukkig kunnen we ook een andere geschiedenis vertellen: Lisbeth (13 jaar) werd aan haar scheve voet geopereerd, ze was geboren met een klompvoet. Ze is eind januari met haar vader naar Lima gegaan en in april geopereerd. De operatie is goed gelukt en in juni kwam ze met orthopedische schoenen goed lopend terug uit Lima. Deze week kwam ze met haar moeder voor controle naar Cajamarca. Ze kan nu behoorlijk goed lopen en zelfs hollen. Ze kan samen met haar vriendinnen touwtje springen en deelnemen aan de meisjesvoetbalclub van het dorp. Heel bijzonder is ook dat ze ondanks de 3 maanden schoolverzuim door haar verblijf in Lima, ze eind van dit jaar toch over kan gaan naar de 6e klas (groep 8). We zijn enorm blij voor haar en voor de mogelijkheid die we hadden om haar te helpen.

Hier is een filmje van Lisbeth te zien:

http://www.youtube.com/watch?v=YmojJ08vTDo

Ontwikkelinghulp voor kinderen

Ik kwam in de IS (het magazine over Internationale Samenwerking) deze strip tegen en moest denken aan wat we van de week in de nieuwsbrief hebben geschreven...

Rehabilitatieprogramma voor kinderen met een handicap

In Nederland krijgt het Lilianefonds geen geld meer van de regering en moeten ze alles doen met donaties, dat betekent 15% minder inkomsten voor hen en dus ook voor ons. Verder ligt de nadruk van de hulp aan gehandicapte kinderen voor het Lilianefonds in Afrika. Peru wordt niet meer beschouwd als een arm land, maar een land in ontwikkeling en dus valt het in veel internationale hulpprogramma´s buiten de boot.

Op zich is het natuurlijk mooi dat Peru macro-economisch in de lift zit, maar de economische groei van Peru is vooral te danken aan de export van grote bedrijven in de grote steden, voornamelijk aan de kust. De mensen in het binnenland, en helemaal de boeren in de dorpen merken er weinig van, dus ook niet de families waar een gezondheidsprobleem is. Ze leven in de hoogvlaktes nog altijd op hetzelfde niveau als 15 of 25 jaar geleden. We proberen de eindjes aan elkaar te knopen en toch zoveel mogelijk te helpen als we een kind met problemen tegenkomen. Dat is ook als ze (nog) niet bij de plaatselijke kerk horen, zoals Lisbeth.

Vorige week kon ik Lisbeth met haar vader naar Lima sturen, gezien we veel medische specialisten en centra niet in Cajamarca hebben. Zij heeft een “horrelvoet”, d.w.z. haar voet zit gedraaid aan haar been. Als een kind als baby met zo’n voet wordt geboren, kan met een geschikte behandeling zo’n voet nog rechtgroeien en komt het helemaal goed. In dit geval is dat bij Lisbeth niet gebeurd, nu is ze 10 en kan niet goed lopen. Haar voet is helemaal krom gegroeid. In Lima is ze opgenomen in een kliniek, die zich gespecialiseerd heeft in orthopedische operaties bij kinderen. Eerst wordt geprobeerd om de banden en spieren van de voet wat op te rekken met gipsverbanden en daarna zal Lisbeth geopereerd worden. Al die tijd is haar vader bij haar en kan dus niet op het land werken. Gelukkig zijn ze, in dit geval, niet de armsten en is haar familie bereid in de behandeling bij te dragen, want vanaf 2011 gaat alles bij het Lilianefonds veranderen en dus worden veel onkosten niet meer gedekt.



Revalidatiearts Rubi Mostacero

Er is ook nog een ander meisje, Patricia, met een heupluxatie. Zij is al 12 jaar en heeft erg veel pijn. Er is al veel scheefgegroeid en dus is een operatie heel noodzakelijk. Deze familie is ook minder arm, maar kennelijk zien ze enorm op tegen hun eigen bijdrage: tijd, moeite en reiskosten, want nadat ze hier waren geweest en we afspraken hadden gemaakt voor hun reis, kwamen ze niet meer terug, terwijl ze een behoorlijk bedrag van het Lilianefonds krijgen voor de operatie in Lima. In het binnenland is er vaak ook een mentaliteit van: is dit een goede investering of niet? Een kind met een handicap wordt meestal niet bij de dagelijkse zaken betrokken en wordt vaak niet in acht genomen. Het is heel verdrietig als het niet lukt om de ouders van de noodzaak van behandeling van een kind te overtuigen, want het kind wordt de dupe en die zou je zo graag willen helpen. Dit is elke keer weer een punt van gebed. We werken met families, niet alleen met de kinderen en als de familie het af laat weten, kunnen we niet verder komen.

Webpagina van onze NGO:

NEDERLANDS: http://www.acsicor.blogspot.com/

SPAANS: http://www.acsicor-es.blogspot.com/

Zicht op Cajamarca en Peru

Ik vond het leuk deze brief van onze Hollandse IJskoman op de web te zetten. Geeft een beetje een indruk van het wel een wee van onze maatschappij...

***

Bijna een jaar geleden waren we in Nederland en hebben we een groot aantal van jullie gezien of in ieder geval gesproken. Het wordt dus weer tijd voor een update van onze kant.

Met hulp van een aantal Nederlandse kredieten zijn we dit jaar begonnen met het bouwen van een ijsfabriek. De buitenkant van de fabriek staat inmiddels en we zijn bezig met alle afwerking: deuren, ramen, roestvrijstalen wasbakken, kranen, schilderen, zonnepanelen, nieuwe ijsmachine, enz. We hopen er ergens halverwege dit jaar in te kunnen. Onze huidige productie afdeling werd veel te klein voor de 4 vestigingen die we nu hebben. De ruimte die we nu krijgen is veel te groot voor dezelfde 4 vestigingen maar het idee voor de toekomst is ons ijs in meerdere vestigingen aan de kust te verkopen. Dat betekent investeren in vriescapaciteit en vriestransport en daar gaan we de komende twee jaar aan werken. Ondernemen is denken in opeenvolgende fasen, zullen we maar zeggen. De helft van de omzet in Cajamarca komt inmiddels van onze vestiging in een commercieel centrum waar we slechts 6.50 vierkante meter in gebruik hebben. Ook hier dringen de verkoopmalls op.

We werken nog steeds met 5 doven en alleenstaande moeders en houden ongeveer 20 mensen fulltime van de straat. Een aantal moeder-studenten financieren hun studie met zondag ijsscheppen. In augustus afgelopen jaar hebben we bezoek gehad van een aantal Nederlandse doven. Een erg succesvolle uitwisseling. In totaal zijn er 14 Nederlanders geweest die hier hebben geholpen met het opknappen van de gehandicaptenschool waar wij veel contact mee hebben. Er is een nieuwe vloer gelegd in een klaslokaal en het schoolplein is opnieuw geverfd. Voor de leerlingen is het een verademing nu in een schoolklas te zitten waar het stof van de vloer geen allergische reacties meer oproept en waardoor de concentratie van de studenten aanzienlijk is verbeterd. Na het bezoek uit Nederland wilden alle kinderen ook verder studeren. Een goed voorbeeld doet volgen. De onderwijzeressen waren verbaasd dat dat zo'n positieve invloed heeft gehad. De mogelijkheden die Nederlandse doven hebben om te studeren en later een fatsoenlijke baan te krijgen op de arbeidsmarkt zijn niet te vergelijken met de situatie hier. De overheid doet erg weinig tot niets voor gehandicapten en laat het initiatief daartoe volledig over aan de vrije markt. Wij zijn een van de bedrijven die daarin het voortouw nemen. Inmiddels hebben we ook andere bedrijven weten te motiveren doven aan te nemen als werknemer: het waterleidingbedrijf werkt met drie slechthorenden, een boekhandel heeft er twee, een doe het zelf zaak een, een recycling bedrijf twee en zo komen we aan een totaal van 20 doven geintegreerd op de arbeidsmarkt. Onze rol is vaak orientatie voor de werkgever en werknemer, een cursus gebarentaal voor directe collegas, een cursus Excel voor mensen die met computers willen gaan werken.

De kredietcrisis slaat in Peru minder hard toe als wellicht in Nederland het geval is. Macro economisch gezien zit Peru bij de weinige landen die nog steeds een economische groei weet te realizeren. In de mijnbouwsector zijn wel een aantal bedrijven in de problemen geraakt maar de aanhoudende golf van ontslagen en problemen waarvan elders sprake is blijven hier de ver-van-mijn-bed-show. We hopen in Latijns Amerika dat deze crisis voor ons continent nieuwe mogelijkheden biedt. Niet dat we hier geen problemen hebben, maar de problemen zijn niet veel ernstiger dan we al gewend waren. In Cajamarca is bijvoorbeeld de 170 km lange asfaltweg naar de kust verwoest door zwaar verkeer, geen onderhoud en de regen doet de rest. Aangezien het (nog) geen verkiezingstijd is, is de politiek niet geinteresseerd in de grote provinciale doorgaande wegen en is onderhoud dus geen issue. Waar we vroeger 3 uur over reden is nu 8 uur geworden, de reis naar Lima over land duurt inmiddels 20 uur. Daardoor worden eerste levensbehoeften duurder. We hebben onze hoop gevestigd op de landelijke verkiezingen van 2011, het jaar daarvoor moeten er stemmen gewonnen worden en dat betekent meestal veel infrastructurele werken.

Sinds kort hebben we een webpagina in gebruik: http://www.heladosholanda.com.pe/. We zijn geen computerdeskundigen maar je moet met je tijd mee.

Vele groeten,

Luz Marina Benzunce Pacheco en Pim Heijster